Als je niet bij je kind kan zijn
Joelsy, ze is 21 jaar oud en heeft epilepsie. Ze ziet er jonger uit dan ze is, heeft een lief gezicht en is eigenlijk wat verlegen. Zo op het oog lijkt het alsof alles haar voor de wind gaat, maar niks is minder waar. God heeft mij op het pad gebracht van deze lief meid die door zoveel op dit moment heen gaat waar mijn hart van breekt.
Zo'n 3 weken na de geboorte van Tessa bracht ook Joelsy een meisje ter wereld, ze heet "luz" wat "licht" betekent. Ze is niet getrouwd en ook niet samen met haar "vriend". Ze heeft veel aanvallen gehad toen ze zwanger was en de baby heeft het de eerste dagen moeilijk gehad. Omdat Joelsy niet alleen problemen heeft met haar ziekt maar ook met haar zelf mocht ze de baby niet houden en nadat de kleine al met een maand in het ziekenhuis lag heeft haar moeder besloten het kindje aan haar zus te geven.
Joelsy ken ik eigenlijk al vanaf dat ze 10 was. Zij woonde naast mijn schoonouders en was zo'n lief onschuldig meisje. Nu vond ik haar in de keuken bij mijn schoomoeder, want ze komt af en toe helpen. Ik besloot haar aan te spreken omdat mijn hart naar uit ging en ik vroeg haar hoe het nu eigenlijk echt met haar ging en de tranen kwam over haar wangen rollen. Ik vroeg haar of ze verdriet had om iets specifieks en ze zei "dat ik deze maand December niet bij mijn kindje mag/kan zijn" en je kon zien dat er een moeder hart door haar tranen straalde. Ookal is ze lichamelijk gezien misschien niet in staat om voor dit kindje te zorgen toch zag je dat ze niet wil dat haar kindje bij iemand anders is.
Ze bleef praten en ik bleef luisteren:
"Het heeft me zoveel moeite gekost om haar ter wereld te brengen en nu is ze niet bij mij. Ik heb een paar jaar geleden geprobeerd zelfmoord te plegen en daar loop ik nu voor bij een psycholoog, als ik dan niet doe dan is er misschien helemaal geen kans om mijn kindje bij me te hebben".
Ik vroeg haar waarom ze zichzelf pijn had gedaan of waarom ze haar eigen leven wilde nemen en met tranen over haar wangen zei ze:
"ach je weet hoe het gaat, thuis is het allemaal niet fijn, mijn moeder zegt allemaal nare dingen tegen me en daarna wil ik gewoon een einde aan mijn leven maken".
Mijn hart brak voor haar nog meer dan het al gebroken was. Ik bad "Heer hoe bereik ik haar?". Ik ging naast haar staan, sloeg mijn arm om haar heen terwijl ik Tessa in mijn andere arm vast hield en zei "lieve meid je mag huilen. Wat ik zie in jouw is een heel speciaal iemand, die waardevol is en waarin God een heleboel mooie dingen heeft gelegd, je mag er zijn, samen gaan we een weg zoeken".
Ik liet haar weten dat ik snel weer eens met haar zou praten. Ik heb mijn doel voor deze kerst gevonden, Joelsy helpen om de richting in haar leven te vinden, Jezus. Zo jong, zo verloren, zo'n verdriet en toch zo'n sterk moederhart die weet dat ze er alles voor over heeft om bij haar kindje te willen zijn en haar niet over te willen geven aan haar zus.
Bid je mee voor dit jonge leven. Mijn roeping is naar deze jonge meiden die door verkeerde keuzes om een weg zijn beland die hen verdere leven heeft veranderd en toch wil God ook hier iets goeds mee doen. Ik wil haar bereiken en hoop dat jullie met mij mee bidden voor de redding en bevrijding van dit jonge leven. Dat ook haar kleine dochtertje van 3 maanden mag weten dat Jezus haar geschapen heeft.
Als je niet bij je kind kan zijn dan breekt er iets van binnen en als ik zo aan kerst denk dan denk ik aan Maria die op de dag van de geboorte van haar zoon "Jezus" nog niet wist dat er een dag zou komen dat ze niet bij haar zoon kon zijn. Het moment dat hij met het kruis door de straten liep kon ze er niet bij, maar God had een plan. Ik bid dat God ook met dit jonge leven een plan heeft, met dit kleine meisje dat geboren is en nog van niets weet. Ookal kan haar moeder op dit moment niet bij haar zijn dat God toch Zijn armen om hen allebei heeft. Ik wil gebruikt worden, ookal lopen de tranen over mijn hart en wangen. Wat ben ik dankbaar dat ik deze kerst bij mijn kinderen mag zijn!!
Zo'n 3 weken na de geboorte van Tessa bracht ook Joelsy een meisje ter wereld, ze heet "luz" wat "licht" betekent. Ze is niet getrouwd en ook niet samen met haar "vriend". Ze heeft veel aanvallen gehad toen ze zwanger was en de baby heeft het de eerste dagen moeilijk gehad. Omdat Joelsy niet alleen problemen heeft met haar ziekt maar ook met haar zelf mocht ze de baby niet houden en nadat de kleine al met een maand in het ziekenhuis lag heeft haar moeder besloten het kindje aan haar zus te geven.
Joelsy ken ik eigenlijk al vanaf dat ze 10 was. Zij woonde naast mijn schoonouders en was zo'n lief onschuldig meisje. Nu vond ik haar in de keuken bij mijn schoomoeder, want ze komt af en toe helpen. Ik besloot haar aan te spreken omdat mijn hart naar uit ging en ik vroeg haar hoe het nu eigenlijk echt met haar ging en de tranen kwam over haar wangen rollen. Ik vroeg haar of ze verdriet had om iets specifieks en ze zei "dat ik deze maand December niet bij mijn kindje mag/kan zijn" en je kon zien dat er een moeder hart door haar tranen straalde. Ookal is ze lichamelijk gezien misschien niet in staat om voor dit kindje te zorgen toch zag je dat ze niet wil dat haar kindje bij iemand anders is.
Ze bleef praten en ik bleef luisteren:
"Het heeft me zoveel moeite gekost om haar ter wereld te brengen en nu is ze niet bij mij. Ik heb een paar jaar geleden geprobeerd zelfmoord te plegen en daar loop ik nu voor bij een psycholoog, als ik dan niet doe dan is er misschien helemaal geen kans om mijn kindje bij me te hebben".
Ik vroeg haar waarom ze zichzelf pijn had gedaan of waarom ze haar eigen leven wilde nemen en met tranen over haar wangen zei ze:
"ach je weet hoe het gaat, thuis is het allemaal niet fijn, mijn moeder zegt allemaal nare dingen tegen me en daarna wil ik gewoon een einde aan mijn leven maken".
Mijn hart brak voor haar nog meer dan het al gebroken was. Ik bad "Heer hoe bereik ik haar?". Ik ging naast haar staan, sloeg mijn arm om haar heen terwijl ik Tessa in mijn andere arm vast hield en zei "lieve meid je mag huilen. Wat ik zie in jouw is een heel speciaal iemand, die waardevol is en waarin God een heleboel mooie dingen heeft gelegd, je mag er zijn, samen gaan we een weg zoeken".
Ik liet haar weten dat ik snel weer eens met haar zou praten. Ik heb mijn doel voor deze kerst gevonden, Joelsy helpen om de richting in haar leven te vinden, Jezus. Zo jong, zo verloren, zo'n verdriet en toch zo'n sterk moederhart die weet dat ze er alles voor over heeft om bij haar kindje te willen zijn en haar niet over te willen geven aan haar zus.
Bid je mee voor dit jonge leven. Mijn roeping is naar deze jonge meiden die door verkeerde keuzes om een weg zijn beland die hen verdere leven heeft veranderd en toch wil God ook hier iets goeds mee doen. Ik wil haar bereiken en hoop dat jullie met mij mee bidden voor de redding en bevrijding van dit jonge leven. Dat ook haar kleine dochtertje van 3 maanden mag weten dat Jezus haar geschapen heeft.
Als je niet bij je kind kan zijn dan breekt er iets van binnen en als ik zo aan kerst denk dan denk ik aan Maria die op de dag van de geboorte van haar zoon "Jezus" nog niet wist dat er een dag zou komen dat ze niet bij haar zoon kon zijn. Het moment dat hij met het kruis door de straten liep kon ze er niet bij, maar God had een plan. Ik bid dat God ook met dit jonge leven een plan heeft, met dit kleine meisje dat geboren is en nog van niets weet. Ookal kan haar moeder op dit moment niet bij haar zijn dat God toch Zijn armen om hen allebei heeft. Ik wil gebruikt worden, ookal lopen de tranen over mijn hart en wangen. Wat ben ik dankbaar dat ik deze kerst bij mijn kinderen mag zijn!!
Reacties
Een reactie posten