Pijn, tranen en vreugde

Het is zover, ik mag naar de verloskamer....en nu moeten ze nog maar opschieten ook anders hou ik het niet meer, wat een pijn. Vervolgens komen we in de verloskamer aan en gebeuren er een hoop dingen om me heen, maar ik kan me alleen concentreren op 1 ding....de pijn die ik voel. Ons nieuwe kindje staat op het punt geboren te worden.

Ik bid "Heer help me alstublieft". Ok, ze mag komen.....na 10 minuten meewerken is ze daar.....onze kleine Tessa Coghi!!

De kinderarts die daar ook bij is tild haar kleine lijfje op en laat haar zien. Ik kijk naar haar en ze is gewoon fantastisch mooi. Kijk hieronder zie je letterlijk hoe ze er toen uitzag....als dat geen mooie foto is dan weet ik het niet meer....een minuut op deze wereld, zo heb ik deze foto genoemd:

Op dat moment gaat er zoveel door je heen dat je soms even helemaal in de war bent, de pijn die zo reeel was, die ben je eigenlijk gelijk vergeten (De bijbel heeft gelijk hierin). Maar dan komt het volgende. Terwijl ik daar lig, hoor ik onze kleine meid op de achtergrond huilen en is Giacomo inmiddels volop fotograaf. Op dat moment realizeer ik me dat we nogmaals gezegend zijn met een kindje. Een kindje waar we voor mogen zorgen, zo fragil, zo klein en ik voel me gewoon helemaal gelukkig en daar komen ze dan.....de eerste tranen.....

De gynecoloog vraagt op dat moment "gaat alles goed met je, heb je pijn?". Pijn, nee hoor dat heb ik niet meer, deze tranen zijn van absolute vreugde en dankbaarheid voor het leven dat ons weer gegeven is. Ik vind het gewoon weer zo bijzonder en vervolgens laat ik hem weten hoe dankbaar ik ben voor zijn hulp.

Dit is toch niet je eigen land, maar het voelt wel als thuis en ookal worden alle kinderen standaard in het ziekenhuis geboren ik weet dat ik in goede handen ben en daarom was ik zo dankbaar. Na dit moment van "tranen" komt Giacomo naar me toe met onze nieuwe dochter en zoals je op de foto hieronder ziet laat hij haar trots aan me zien. Wat is ze mooi onze "Tessa".

Ik word met Tessa naast me terug gereden naar mijn eigen kamer waarin Tessa en ik samen een dagje zullen doorbrengen. Wat zijn we allebei dankbaar dat alles zo goed is gegaan. Terwijl ik denk aan wat er het laatste uur allemaal gebeurd is gebeurd er diep van binnen iets. Iets wat ik niet kan beschrijven zelfs al zou ik het proberen. Het leven geven aan een kind is iets ongeloofelijks, iets bijzonders, iets wat tot je diep van binnen raakt. Alles komt hierbij kijken, de pijn waar je doorheen moet, de tranen die er vloeien en aan het einde toch een diepe vreugde voor een nieuw leven. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe God zich gevoeld moet hebben om het moment dat Hij de mens maakte. Alleen al te kijken naar zo'n klein onschuldig mensje waar alles zo puur aan is, het wonder te ontdekken hoeveel je van zo'n kleintje kunt houden echt diep.

Wij zijn op dit moment vol vreugd, dankbaarheid dat we nogmaals zo'n klein mensje mogen ontvangen en lief hebben. Soms zal dit niet makkelijk zijn, dat hebben we al ervaren met onze andere twee, maar als je ze dan zo ziet, onschuldig en klein dan weet je dat wat er ook gebeurd in de komende jaren. Misschien pijn, misschien tranen of verdriet maar ook veel vreugd, door alles heen weet je dat jouw liefde voor hen nooit weg zal gaan. "God we zijn dankbaar dat we van kleine Tessa mogen genieten, van haar mogen houden en dat we er zeker van mogen zijn dat U erbij was, bent en altijd zal blijven om ons de weg te wijzen"